Natuurgekwetter – Week 44 – ‘Cees Verkerke ziet alle aandacht uitgaan naar het beeldschermpje en getwitter. In zijn stukjes ‘natuurgekwetter’ zal hij in maximaal 140 woorden de aandacht proberen om te buigen naar de schoonheid die natuur heet.’
De witte abeel is een boom. De onderkant van het blad is spierwit. Vandaar ‘witte’…
Najaars luchten zijn nu vaak pikzwart. De wind doet de rest. Het waait de bladeren om. Als forse sneeuwvlokken steken ze schril af. Tijd om te genieten. Opletten dus. Maar er is meer. Als je de blik laat zakken. Zie, overal opschieters. Het is alsof op de natuur op nieuwe blaadjes poedersuiker strooit. Net poffertjes aan een tak. Boven mooi, aan de voeten mooi. Daartussen? Ook.
De schors is prachtig als het doorleefde gerimpelde gezicht van een oud mens. Ook zie ik een repeterende tatoeage. Ruitvormen van boven tot onder. Het doet me denken aan mijn jeugd. Van een aardappel maak ik een stempel. Aan tafel gretig stempelen. Een vel vol met dezelfde afdrukken. Maar zo mooi als op de abeel is het nooit geworden…
