In Natuurgekwetter vertelt Cees Verkerke over belevenissen in zijn tuin en de natuur daaromheen. Kleine verhalen van maximaal 150 woorden.
De zomer laat zich soms onverwachts zomaar zien in volle glorie. Het jasje kan weer uit. Alsof we al niet genoeg hebben gehad… Het verdorde gras is al weer op de terugkeer van bruin naar vetgroen.
Planten waar we al afscheid van hebben genomen komen alsnog toch in bloei. Zelfs de vogels zetten het bij het zien van de zon op een jubelen terwijl ik al afscheid van ze had genomen. In het bos loop ik in twee seizoenen tegelijk. Met mijn ene been in de zomer en met de andere in de herfst. De grond is bedekt met een tapijt van droge bladeren.
Sommige bomen zijn kaal of lopen op hun laatste benen. De zon dringt zich door de kale kroon en werpt bundels fel licht. De zon zal niet eeuwig stand houden.
Geniet! Het zijn de laatste gouden dagen.
