In Natuurgekwetter vertelt Cees Verkerke over belevenissen in zijn tuin en de natuur daaromheen. Kleine verhalen van maximaal 150 woorden.
Een muffe geur van verrotting hangt in de tuin. In plaats van afschuw maakt het me blij. Het inschikken van een nieuw jaargetijde is gaande. Zomer wordt herfst.
Bladeren liggen op de grond of zijn er naar onderweg. Dwarrelen als sneeuwvlokken naar beneden en spelen een spelletje met de wind. Gevallen bladeren waaien tussen de planten en mogen daar blijven liggen. Ze houden vocht vast dienen als schuilplaats voor kleine diertjes.
Ook ontbinden ze en keren terug op de borders en wordt aarde en voedt het de grond. Als het straks een tijdje droog is zal ik met de grasmaaimachine dit blad tot mulch verpulveren. Een uiterst praktische klus. Veel wordt weinig. Geen eindeloos gehark en afvoeren van bladmateriaal, wat fysiek nog een beste klus is en voorlopig ben je er nog niet klaar mee, bladeren blijven vallen.
Drie vliegen in een klap dus en laat de tuin je helpen!
