In Natuurgekwetter vertelt Cees Verkerke over belevenissen in zijn prachtige tuin. Kleine verhalen van maximaal 140 woord.
Ik zit in een vreemde vreemde periode. Veel momenten zijn gedrenkt in weemoed en melancholie. Het zijn de laatste keren.
Ik besef soms heel bewust dat dit de laatste keer hier is dat ik iets doe. Bijvoorbeeld bij de laatste keer grasmaaien. De buitenstoelen en -tafels binnenhalen. Ik zie een plant staan die met veel liefde hier geplaatst is maar nu achtergelaten wordt.
Het voelt soms alsof ik mijn hond aan een boom vastbind in het bos. Vreemd genoeg heb ik dat ook bij vogels die nu met hun voorjaarszang het nieuwe tuinseizoen aankondigen. Hoort dit geluid niet bij mij? Kun je geluid ook meenemen? Naast de laatste keren zijn er ook, soms tegelijkertijd, de eerste keren. Vooral de bloei van de bollen. Verrukkelijk. En dan de vooral de sneeuwklokjes. Witte vlekken in de tuin.
De eerste keer en laatste tegelijk. Verwarrend!
