In Natuurgekwetter vertelt Cees Verkerke over belevenissen in zijn tuin en de natuur daaromheen. Kleine verhalen van maximaal 150 woorden.
Ik fiets zeker een uurtje weg. Veel kun je niet aan Parkinson doen, het is tenslotte een progressieve ziekte. Om de achteruitgang wat te temperen wordt door de neuroloog sterk geadviseerd flink in beweging te blijven.
Bijvoorbeeld, wandelen, fietsen en heb ik twee vrienden gevonden, Johan en Thomas, die ruim 1.5 uur enthousiast komen tafeltennissen. Eke week. Ter compensatie daarvan mogen ze van mij winnen. Tafeltennissen is goed voor mijn hoofd-handcoördinatie. Tenslotte zit daar mijn probleem. Als ik op de fiets stap zegt me-vrouw Els elke keer voor ik wegrijd, ‘vergeet niet ook te genieten’.
Een waardevolle opmerking. Ik fiets vanwege mijn haperende gezondheid en ben daar in mijn hoofd tijdens het fietsen druk mee bezig. Niet met het genieten. Gisteren fietste de stem van me-vrouw Els achterop met mij mee. Ik genoot van de slobeenden, smienten en zilverreigers.
En dacht haar te horen zeggen dat ik goed bezig was…
