Wie ik van mijn dochters het liefst vind? Als vader wil je deze vraag niet eens beantwoorden. Dit komt bij mij boven wanneer mij gevraagd wordt wanneer de tuin het mooist is? Kan ik antwoorden? Ik doe elke andere maand daarmee onrecht.

En als ik het toch probeer? De maand mei? De tuin is zwanger. De verwachting dwaalt er rond. Irissen in knop. Vogels op hun eieren. Geraniums en lissen op uitkomen. Hommels en bijen verdwijnen geheel in een bloem. Met stuifmeel op hun rug gaan ze onderweg naar het nieuwe leven. Boven mij verwarmt de zon het groen en tovert kleuren tevoorschijn. Kikkerdril verandert in kikkervisjes. Met staart, zonder poten! En het lied van de vogels maakt het hoofd licht. Mei dus het mooist? Ja dus! Juni, juli en alle andere maanden zijn anders maar dan ook het mooist!!

Ik ben, nee was, er zo trots op…. Buxus, in de vorm van een ronde cake gesnoeid. Maar liefst acht meter in doorsnee! De warme start van de winter, waardoor de sapstromen op gang komen, en daarna de strenge vorst met noordoostenwind is fataal… In mei altijd een lust voor het oog van echt lentegroen. Juist ook door de drie in vormgesnoeide meidoorns daar middenin. Voorjaarsgroen in het meervoud!

Ik blijf lang hoop houden maar dan moeten ik het toegeven, kansloos! Ik zaag hem bij de grond af. Een triest aanblik. Drie meidoornen eenzaam in een open vlakte. Ik koop wat nieuwe buxus ter ondersteuning en hoop op uitlopen bij de voet… Na de tevergeefse hoop, het overwinnen van verlies nu een andere beproeving voor de tuinier; eindeloos geduld. Nee, het leven van een tuinier gaat echt niet over rozen!

Bijna elk jaar gaan me-vrouw Els en ik in mei een weekje naar Engeland. Het is de lokroep van de magnolia. Nergens zo mooi als daar. Op de kale takken eerst de bloemen. Prachtige kelken, wit en lila, als gevouwen handen. Van ver lijkt het alsof de struik helder verlicht wordt en alle aandacht vraagt. Als  het mooiste meisje van de klas!  Dichtbij haar raak je bedwelmt door haar geur. Zelfs als haar bloembladeren vallen is het genieten.

Op de grond ligt het prachtigste kleed.  In mijn tuin geen magnolia? Verbaasd en ongelovig kijkt mijn collega mij aan. Ik doe net een lyrisch betoog over de magnolia met glinstering in mijn ogen. Wat ik niet vertel is dat ik niet al mijn verlangens wil vervullen Ik wil iets te wensen overhouden. In het weekend kwam hij langs met een verrassing…

Momenten van grote vreugde zijn die van de behouden terugkomst. Zo’n moment is voor mij de terugkeer van de grauwe vliegenvanger in de tuin. Vanuit Afrika vindt de vogel de Beukenlaan 17 in Heerhugowaard…. Hoe ik weet dat het elk jaar dezelfde vogel is? Als hij terug is gaat hij naar zijn oude nest, onder de dakgoot, om deze te herstellen.

Rechtstreeks uit Afrika! Het gaat mijn verstand te boven. De vliegenvangers hebben een navigator… Namelijk de zon overdag en de sterren ‘s nachts. Ook worden ze geholpen door het magnetische veld rond de aarde, gepolariseerd licht of subtiele veranderingen in barometrische druk. Ik geef toe, dit heb ik gelezen. Prachtige woorden maar ik snap er niets van. Het is onderdeel van het grote wonder van de terugkomst. Dan weet ik zeker, ik geloof in wonderen!!

Als kind liep ik door de weilanden van mijn jeugd. Als ik de klagerige melancholieke roep van de kievit hoor dan loop ik daar weer! Uitgekookte vogel trouwens! Om mij bij zijn nest weg te houden ging hij ergens zitten, ver van zijn nest, en liep daar dan langzaam weg. Als dat niet werkte had hij altijd nog een truc. Met een over het gras slepende vleugel zielig aandacht vragen en weg van het nest bewegen.

Waarom ik het daarover heb? Dat komt door alle kievitsbloemen die bij mij in het wilde bloemenweiland staan.  Net prachtig eitjes aan een steeltje. Wit of paars met prachtige vlekjes. Net zo mooi als het vlekpatroon op de kievitseieren. Elk jaar vind ik, door de kievitsbloemen, in mijn hoofd weer die nesten van de kievit en zie ik de kleuren en vlekken.

In de hoek van de tuin staan ze. Een stel krentenboompjes. Te mooi om voor mezelf te houden dus zichtbaar voor de voorbijganger. Een groepje bomen die als jonge meiden opvallend met elkaar op een hoekje staan te keuvelen. Het lukt ze in het vroege voorjaar alle aandacht naar zich toe te trekken met hun knoppen!

Als tegenhanger van het frisse groen hangt er een zweem van violet en aubergine in de lucht. Maar daarmee is het nog niet af ook al zou dat genoeg kunnen zijn.  In een hoog tempo verschijnen één voor één de witte bloempjes. Een ware witte wolk waar je oog wel naar toegetrokken wordt! Zeker tegen een dreigende grijze lucht. Na het bloei komen de krenten. Rode en later zwarte bessen die populair zijn bij de vogels. Krentenboom krenterig? Integendeel!  Voor het oog juist overdadig!

Geel is nu modekleur! Tot In het winkelcentrum. Geel hoort bij Pasen en dat is geen toeval. In mijn tuin struikel ik over het geel, geel, geel. In mijn vijver staan talloze dotterbloemen pootje te baden. Narcissen, net mondjes met een toeter er voor,  tetteren het geel door de tuin in het rond. Overal gele sterretjes van het speenkruid . Een ware plaag maar een leuke! Als de zon tevoorschijn komt opent het sterretje zich. Bijzonder, sterren overdag! De eerste boterbloemen knipogen vanuit het gras maar ook die agressieve paardenbloemen! Sleutelbloemen, de forsythia…  Dan hoor ik de langgerekte, vervelend klinkende, uithalen van een vogel. ‘Smieren ‘, noemen we dat bij ons. Kanariegeel? Nee, het is de groenling! Oef, die had zijn mond nog even moeten houden tot na Pasen. Dan gaat het groen het geel inhalen. Let maar op!

Ook bij mij staat een kastanjeboom in de tuin. Een geweldige boom. Mooie knoppen met een beschermend laagje plaksel erop. Straks witte staande bloemen met rood, geel en oranje. Het blad opent zich als een uitgestoken hand. Ruimhartig met schaduw tijdens hitte. En natuurlijk de kastanjes!. Ook ik gooide ooit stokken in de boom. Het is een authentieke boom. Zo stonden er bij de ingang van het bos de Waarderhout, aan de Beukenlaan, drie monumentale kastanjes. Net als de torens vroeger bij de stadsmuur. Alsof ze zeggen,’ tot hier en niet verder!’  Maar hoe stevig ze ook de voeten in aarde hadden, motorzagen en bulldozers luisteren niet. Takken uitstrekkend als armen wanhopig naar de hemel. Kansloos. Voor  Burgemeester & Wethouders is in Heerhugowaard de sky the limit! Er gaat meer dan drie monumentale bomen verloren. Veel tijd bijvoorbeeld. En tijd is niet te compenseren!  Ontworteld voor een weg door het bos. Kan het dramatischer? Weg voor een weg….

Buiten kruipt door mijn slaapkamer naar binnen. In tegenstelling tot anders blijf ik nog even liggen deze ochtend. De zon kruipt omhoog en strooit met zacht licht. Ik lig, kijk en luister. Ik hoor de lijster steeds dezelfde riedeltjes fluiten. Ze blijven ‘hangen’, nog wel. Binnenkort zal het overgaan in een jubellied. De winterkoning meldt zich met voorzichtige rollertjes, ‘trrrrrrrrrrrr’. De merel fluit een korte melodie. Het zijn prachtige kleine geluksmomenten. Je hoeft alleen maar je slaapkamerraam er voor open te zetten.

Eenmaal buiten ervaar ik de omslag in de natuur.  Het zijn de eerste zonnestralen. Ook al zijn ze nog zonder kracht.  Ze voelen als de eerste kus die ik ooit kreeg. Mezen bezoeken opgewonden de nestkastjes. Overal in de tuin is ruzie tussen de vogels. Ga weg, dit is mijn gebied! Het is een vergissing dat de lente op 21 maart begint! Niet de kalender bepaalt dat maar de vogels. En die melden dat vandaag de lente begint!

Een winter zonder sneeuw is geen winter! Veel mensen gaan alleen daarom al op wintersport.  Maar dat kan goedkoper… Overal prachtige witte vlekken in de tuin! Met sneeuwklokjes in de tuin heb je ook in een winter zonder sneeuw in ieder geval ‘sneeuwgarantie en -beleving’! Alleen daarom al verplicht in elke tuin. Maar niet alleen daarom. Het mooie is dat het er elk jaar meer zijn dan het jaar ervoor! Als het onkruid was dan zou ik ongerust worden! Net als echte klokken hangen ze naar beneden. Met wat fantasie hoor je als het waait de klokjes luiden. Maar deze uitdaging is, denk ik, helaas alleen voor kinderen haalbaar… Waarom al deze aandacht voor het sneeuwklokje? Als het straks lente is dan is iedereen het sneeuwklokje al weer vergeten. Wat een onrecht. Daarom sta ik er nu uitvoerig bij stil!